Na nisko koszonej darni żółta plamistość trawników przejawia się w postaci okrągłych plam o średnicy do 5 cm. Wraz z rozwojem choroby, plamy te mogą zlewać się tworząc place porażonej darni.

W przypadku trawy koszonej wyżej, tak jak na boiskach piłkarskich czy roughach pól golfowych, objawami choroby są plamy o nieregularnym kształcie i wielkości do 15 cm. Choroba ta przenoszona jest głównie za pośrednictwem sprzętu do pielęgnacji trawy oraz na butach graczy i pracowników obiektu.

Przy dużej wilgotności darni w miejscach infekcji często obecna jest biała grzybnia patogena (Sclerotinia homeocarpa). Na porażonych przez patogena liściach można zaobserwować plamy o charakterystycznym kształcie klepsydry (czasem owalne). Plamy te o kolorze słomkowym do białego, ograniczone są ciemnobrunatną lub czerwonawą obwódką. Obwódka ta jest obecna na wszystkich trawach typu C3 (trawy klimatu umiarkowanego) z wyjątkiem wiechliny rocznej (Poa annua). Choroba ta prowadzi często do całkowitego obumierania liści.

Patogen przejawia najwyższą aktywność w warunkach wysokiej wilgotności powietrza lub obfitej rosy oraz przy temperaturze od 15° do 30° C. Generalnie rozwojowi choroby sprzyjają ciepłe, wilgotne dni, chłodne noce oraz gęsta rosa. Żółta plamistość trawników jest najgroźniejsza na glebach suchych.

Występowanie choroby możemy zminimalizować poprzez utrzymywanie odpowiedniej wilgotności gleby oraz prawidłowe nawożenie. Żółta plamistość jest groźna na glebach z niedoborem azotu. Dodatkowo strącanie rosy wczesnym rankiem może ograniczać występowanie choroby. Strącanie rosy skraca czas zawilgocenia powierzchni liści, co jest podstawowym czynnikiem rozwoju tej choroby.